Soga om Eimund

Nå føler eg det e på tiå å reflektera litt over mi tid på denne bloggjen, ka har eg funne ud. Kor går veien videre,?går den videre? Og dersom den gjør det, strekker den seg til Europa?

Ting eg iallefall har lært:
Det e altså ikkje blasfemi å tisse i kors.

Når eg ikkje visste ka lenkane til venstre var forma som, var du der, var du der:


Og når min professor skulle fortelle om si faglege fortid og kor travel han var. Sa han at han hadde fem baller i luften.... og så presiserte han etter ein pause: på en gang.. Da begynte eg å lure på, kva som er mest imponerande: og mine besøkande svara:

Påsketuren for ”unge” voksne 2006 vil for oss 11 deltakarar vere ei god historie til å fortelje våre barnebarn. Eg ser det for meg.

”Bestefar, bestefar kan ikkje du fortelja om når du var på ”unge voksne tur” med Israelsmisjonen til Israel”. ”Nei, eg har jo fortalt om det så mange gonger nå” svarar Bestefar. ”Please!” Fleire barnebarn strøymar til, når dei ensar at Historien (med stor H og liten henholdsvis i, s, t, o, r, i, e og n) nærmar seg. Dei sit musestille med store auge: Nå skal dei få høyre om ”Det lovede land”.
”Ja ok, no skal dykk få høyre. Me var 11 deltakarar og 2 leiarar som skulle reisa. Aldersspennet var mellom 17 og 29 år. Og innehaldt studentar, revisorar, samfunnsøkonomar, eiendomsmeglarar, sjukepleiarar, ja det var kremen av norsk ungdom samla på i ei gruppe. Me hadde alle lagt igjen vår streben med å holde gamle Adam og Mammon i sjakk. Det forgjengelige hadde ingen makt over oss lenger for nå var det Gud, Jesus, bibelhistorie og sosialt samkvem som var i fokus. Og for ein tur det var.” Bestefar sluttar å snakke, han blir våt i tårekroken og får det draumande blikket han alltid får når han forteljar om ”unge voksne turen” til Israel.
”Men bestefar, 13 personar er ikkje det like mange som Jesus og hans disiplar?” undrar Ole på 9 år.
”Jo, Ole det stemmer. Tilfeldig?” spør bestefar retorisk. ”Nei, det trur eg ikkje” svarar Ole, som ennå ikkje har lært kva retorisk tydar.
”Sjølv om sjølve fotspora etter Jesus hadde blitt tæra av tidens tann, kunne me besøke plassane der han blei fødd, der han gråt, der han gjekk i tempel og der han blei begravd. Så når eg nå leser i Bibelen har eg eit bilde av korleis det såg ut. Det gjer at bibellesninga går lettare og forståelsen aukar. Det var godt å sjå at bibelen stemmer med geografien, det er ikkje så mange ugler i mosebøkene som nokre vil ha det til. På plassane me var stemte vår eminente musikerpar Heavy heavy Johannes heavy Kleppe og Janeth ”fløyelsstemme” Kleppe i lovsanger som stemte med lokasjonen, dette skapte finne stemninger og minnet oss om at me var på hellig grunn. Noe forresten vaktene også minnet oss på, da alle med shorts blei jaga på dør.”

”Så dere lærte mye om bibelhistorie, og turen var til åndelig oppbyggelse. Men kva med sekulære aktiviteter Bestefar. Gjorde dere noe gøy?” spør tøffe Per, 11 år.
”Israel er ikkje bare ei sareptas krukke av historiske utgravningar og hellige plasser, men det bugner over av aktivitetstilbud (foruten melk og honning). Me rafta Jordans ville og utemma stryk, me bada i varme kilder i oasen Sachne (noe eg sachner den dag i dag) og me bada i Dødehavet og overlevde. Jerusalem var og ein opplevelse. Bodene i gamlebyen gjorde spesielt inntrykk. Her fekk me læra oss prutingens underfundige verden.”
Bestefar sluttar å fortelje, han får eit glis over heile andletet.
”Kva tenker du på bestefar?”
”Ein av deltakarane på turen pruta alltid oppover fordi han meinte at sidan dei som velsigner det jødiske folk skal sjølv varta velsigna, ville økt BNP i Israel verta ei velsigning for han.”
”hahaha” bestefar og alle barnebarna ler i kor.

”Bestefar, kva med dei palestinske sjølvstyreområdene? Besøkte dere de?”
”Ja, i dei dager var det ei veldig unyansert mediadekning av konflikten i Norge. Difor var det interessant å besøke dei palestinske områdene og sjå dei forholda dei lever under. Det visar at det er ei meget kompleks konflikt der det ikkje er eit lett fasitsvar på ei løysning.”

”Kva med maten i Israel, var den god?”
”Shavarma, falafel var to retter me til stadighet skuffla nedpå. Bedre en kebab var det mange som meinte. Frukosten var så som så. Den jødiske og den kristne påska fall saman dette året og det fekk katastrofale følger for frukosten vår. Det første eg tenkte når eg såg frukosten var: 'Her er det noe muffins'. Men muffins er ikkje kosher, så me blei tilbudt flatbrød (usyra brød) og raspa gulerøtter som erstatning.”

”Det var 10 dager med mange inntrykk, usyra brød, bading, sosialt samkvem, guiding og moro. Me fekk innblikk i Israelsmisjonens arbeid i Israel og kor viktig det er. Me fekk masse nye venner, ein gyllen brunfarge, åndelig påfyll og restituering av krefter til å ta fatt på kvardagens mas og kjas.”

”Hadde det ikkje vært leggetid nå barn, skulle eg fortalt historien om når me var i det jødiske kvarter og bare hadde ti minutter til rådighet…..”

Nå kommer tida som er min og mange andres skrekk. Tida der sola titter frem, men du er stuck i ein sal full av nerder, folk med mageproblemer, folk som har med seg riskoker på lesesalen, folk som ikkje vett ka deodorant er, folk som hører på musikk og som absolutt må vise det me å "trampe" i gulvet i takt med musikken, vietnamesere som absolutt må kviskra te kvarandre heila tiå (ikkje at det er någe gale i å ver viatnamesar)..Som om ikkje det er nok så må professorane pøsa på med prosjekter, øvinger o.l sånn at du aldri kommer igang med lesinga.. Eg hade eksamensperiode!!

E det någen som har ein løyen eksamensopplevelse?

Etter sesongens første grillings tok med og fram Christians uåpna film, "Singin in the rain". Det er ikkje så lenge siden med såg "The Producers" på¨kino, som også er ein musikal. At mine forventninger ikkje var i hundre kan eg skrive under på. I verste tilfelle så kan du jo få bruk for det i td. TP. Men filmen var faktisk ganske underholdane. Udbyes gate 2A har derfor startet ein heilt ny tradisjon.. På samme måte som grønt er det nye svart, så er musikal det nya Bonanza.